Walter Benjamin : Brandbrief In Plaats Van Zaad

Wordt de natuurlijke benutting van de produktiekrachten door de orde van de eigendom verhinderd,
dan zoekt de opvoering van de technische hulpmiddelen, tempi en energiebronnen zich een uitweg in een onnatuurlijk gebruik ervan.

Ze vindt dit in de oorlog, die met zijn verwoestingen het bewijs levert dat de maatschappij niet rijp genoeg was om de techniek
tot haar orgaan te maken, dat de techniek niet voldoende ontwikkeld was om de elementaire maatschappelijke krachten meester te worden.

De imperialistische oorlog wordt in zijn gruwelijkste trekken bepaald door de discrepantie tussen de geweldige produktiemiddelen en hun ontoereikende benutting in het produktieproces (met andere woorden, door de werkloosheid en het gebrek aan afzetmarkten).

De imperialistische oorlog is een opstand van de techniek die haar vorderingen aan 'mensenmateriaal' opeist,
omdat de maatschappij haar haar natuurlijk materiaal onthouden heeft.

In plaats van rivieren te kanaliseren, leidt ze de mensenstroom in de bedding van haar loopgraven, in plaats van zaden uit haar vliegtuigen te strooien, strooit ze brandbommen over de steden uit, en in de gasoorlog heeft ze een middel gevonden de aura op nieuwe wijze af te schaffen.

(Walter Benjamin, Het Kunstwerk in het Tijdperk van zijn technische Reproduceerbaarheid, 1935)

Walter Benjamin : Zentralstellung

Was soll das: einer Welt, die in Totenstarre versinkt, von Fortschritt reden.

Die Idee der ewigen Wiederkunft zaubert
aus der Misere der Zeit
die Phantasmagorie des Glucks hervor.

Der Begriff des Fortschritts
ist in der Idee der Katastrophe zu fundieren.

Daß es so weiter geht, ist die Katastrophe.

Sie ist nicht das jeweils Bevorstehende
sondern das jeweils Gegebene.
Die Holle ist nichts, was uns bevorstunde :
sondern dieses Leben hier.

Die Rettung halt sich an den kleinen Sprung
in der kontinuierlichen Katastrophe.

Der reaktionare Versuch technisch bedingte Formen:
das heißt abhangige Variable,
zu Konstanten zu machen :
Katastrophales...

Immer noch dieselbe Welt- und doch hat man Geduld.

so schreibt er sich gerade 1933 dieses "trauriges gedicht":

Man sitzt im Stuhle und schreibt.
Man wird muder und muder und muder.
Man legt sich zur richtigen Zeit,
Man ißt zur richtigen Zeit.
Man hat Geld,
Das hat der liebe Gott geschenkt.
Das Leben ist wunderbar!
Das Herz klopft lauter und lauter und lauter,
Das Meer wird stiller und stiller und stiller
Bis auf den Grund.